hmmm... grabe sobrang mabilis kong madepress ngaun, pero hindi katulad ng dahilan ng pagka-depress ko dati, hindi na un ang dahilan...

mabilis ako madepress dahil sobrang bored na ako sa life ko ngayon, araw-araw pare-pareho na lang ang ginagawa ko, skul- bahay, bahay-skul, its the same s*** everyday...

nakakalungkot ksi ndi ko na din nakikita ng ang karamihan sa mga friends ko at kung makita ko man ang ilan sa kanila sobrang sandali lang... nakakalungkot kasi namimis ko na sila ng sobra...

isa pa cguro samga dahilan kung bkit ganito ako ngayon ksi sobrang ndi ako nasa-satisfy sa life ko ngayon, feeling ko sobrang walang nangyayari sa life ko ngayon, feeling ko wala akong napapala...

minsan di ko na maiwasang umiyak kahit di ko alam kung bakit ...

sobrang nade-depress ako kc ayoko talaga ng ganito, ngayon lang nangyari sa akin to... di ako ung tipong mabilis ma-depress o magalit, im the type of person that always looks at the brighter side of life pero ngayon di ko yun magawa...

it sucks kc ang katotohanan kaya ako nagkakaganito kc i feel alone, sad no? hehehe ngayon lang to nangyari...

i know i have my family here with me, pero wala pa din akong makausap tungkol sa mga bagay na to, wala akong tao na mapaglabasan ng mga nafifil ko ngayon...

i never thought na aabot ako sa point na to...

sobrang gusto ko na lang umiyak...

nakita ko lang somewhere... hehehe

Memories Of What Used To Be

© By Meghan E. Leith

I wonder if he remembers me

Or if I'm just a memory

I wonder if he thinks of us

Or if he finds it useless

I wonder how things would be

If he had never left me I wonder how he is

And if I'm still a love of his

I think about him everyday

And wonder if he's okay

I think about how happy we were

And the memories make the tears stir

I think about the plans we made

While we were laying in the shade

I think about all we said

And the lives we lead

To not know

Where to go

To not know where to find

A place where he may hide

To not be able to see his face

Puts my heart so out of place

To not know when he's near

Is my greatest fear

There's so much in my head

That I wish I'd said

There's so many missed kisses

For my unanswered wishes

There's only so many ways

For me to make it through the days

There's so little light In my heart tonight

What would I say If given a day

What would happen

If I could have him

What joy it would bring

To hear him sing

What would I feel

If he were here for real I miss him each day

That he is away

I miss him looking out for me

The way it used to be

I miss his love

That protected me like a glove

I miss him

So much it's made my heart dim

I wonder if he still cares

That's a question that tears

I wonder what he's like

If he'd tell me to take a hike

I wonder if he fears

That I don't hold him dear

But most of all

I wonder if he still loves me

Or if I'm just a memory

Of what used to be

this was written last wik ata... ngaun ko lang maiipopost...

“…matapos ang dilim ng gabi ay mayroong liwanag ng baging umaga…”

Sa buhay ko ngayon ay di ko pa tuluyang naaabot ang liwanag ng araw matapos ng dilim, pero alam kong dadating din ang panahon ay mararating ko ang liwanag na iyon…

Kung kukuha ako ng isang salita na maglalarawan sa buhay ko nitong mga nakaraang mga buwan “crazy/nakakabaliw” ang pinaka angkop na gamitin. Angkop ito dahil puno ito ng mga masasaya at malulungkot na pangyayari, puno din ng mga pagsubok na kinailangan na lampasan. Angkop ito dahil minsan ay inakala ko ay di ko malalampasan ang mga pagsubok na ito.  Ngunit kahit naging ganoon ang mga naganap sa buhay ko ay masaya ako, masaya dahil hinubog ako ng mga pangyayari at pagsubok na ito upang maging kung sino man ako ngayon… Masaya ako dahil alam ko sa mga pangyayari at pagsubok na kinaharap ko ay marami ang sumuporta at nagpakita ng pagmamahal nila sa akin… Masaya ako dahil muli ay ginabayan ako ng Diyos, tulad ng kanyang laging ginagawa ng walang sawa at walang hininging kapalit… Masaya ako dahil kahit na hindi ko nakuha ang ilan sa mga ginusto ko ay alam ko na may dadating na mas hihigit pa at mas angkop sa akin… Masaya ako dahil hanggang ngayon ay nandito pa ako at patuloy na hinaharap ang mga pagsubok na ibinigay sa akin…

Masakit ang mga bagay na naganap sa akin, maraming pumasok sa utak ko dahil sa mga naganap na iyon. Umabot sa punto na nawalan ako ng tiwala sa sarili ko, at hindi ako nakatupad sa ilang mga bagay na naipangako ko na hindi ko gagawin... umabot sa puntong nagpakatanga ako at sinisi ko ang sarili ko sa mga naganap…

Pero ngayon dahan dahan na akong nakakalimot sa sakit na iyon, oo at mayroon pa ring mga araw na naalala ko ang mga nangyari at nababalik ang lahat ng sakit, normal lang yon dahil ang paglimot sa mga nangyari ay proseso, proseso kung saan ako at ako lang ang maaring makatulong sa sarili ko…

Masakit ang mga pinagdaanan ko pero wala akong pinagsisisihan sa mga ito…

wala naman dapat…

Hindi ko pinagsisisihan dahil kahit nasaktan ako sa mga nangyari may mga masasaya din naman na naganap, mga kaganapang dadalhin ko ng matagal…

Di dapat pagsisihan sapagkat dahil sa mga naganap na iyon ay nahubog kung sino man ako ngayon, at masaya ako sa sarili  ko ngayon…

Di ko pinagsisisihan ang mga naganap dahil napatunayan ko sa aking sarili na malakas ako, at kinaya kong harapin ang mga unos na dumating sa buhay ko at alam kong kakayin ko ang mga darating pa…

“…laging may panibagong bukas na dadating…”

Sa kabila ng mga nawala, nasira at nagulo sa buhay ko alam kong may bukas na dadating, bukas na magdadala ng bagong pag-asa…

May bukas na muling magpaparamdam ng saya na nadama ko noon…

Bukas na alam kong hindi magdadala ng sakit na napagdaan ko dati…

Natuto na ako…

Hindi na ako haharap sa bukas ng hindi handa…

Hindi ko haharapin ang bukas ng walang pag-iingat…

At pagdumating na ang bukas na yon ay madarama ko na ang saya na ipinagkait ng mapait na kahapon…

…ngunit hanggang hindi pa dumarating ang bukas na iyon, dito lang ako…

…dito lang ako at maghihintay…

… dito lang ako at haharapin ang ngayon…   

dapithapon (22april07)

                                                                                  ********************************************

Habang ako ay magisa nakikinig ng mga kanta sa laptop ko kanina napaisip ako at napagpasyahang nais kong lumaya. Lumaya mula sa pagiisp lagi sa'yo, lumaya mula sa sakit na dulot mo, lumaya mula sa patuloy na pag-asa na maaaring maging akin ka.

Oo nga't ikaw ang nagbigay ng isa na siguro sa pinakamasayang araw sa buhay ko, ngunit kapalit naman nito ay ang sakit ng kawalang kasiguruhang dulot mo.

Pagod na kc ako, pagod na na umasa gayong ang daming mga bagay na ang nagsasabi na dapat ng bitawan ang pag-asa ko sa iyo.

Oo ginusto kita, at marahil ginusto kita ng higit pa sa dapat, at inaamin ko hanggang ngayon ay gusto pa din kita ngunit alam kong kailangan kong gawin ito, kailangan kong bitawan ka kahit na isa ito sa pinakamahirap na gagawin ko. Kailangan kong bitawan kita para hindi tuluyang mawala ang sarili ko.

Salamat sa oras na iyong inilaan para sa akin, lubos ang ligaya na aking nadama sa bawat minutong  nakasama kita. Ngunit kapalit ng maliligayang minutong iyon ay sakit na nadadama sa bawat segundong hindi ka kasama.

Ayaw ko ng umasa na balang araw ay maramdaman mo din ang nararamdaman ko sa iyo, pero bakit kahit ilang beses kong paulit-ulit sabihin ‘to ay umaasa pa din ako, tanga nga siguro ako. pero ngayon susubukan ko, ilalayo ko ang sarili ko sa iyo. Bubuksan ko muli ang buhay ko sa ibang tao na minsan ay sinara ko at pinaikot lamang sa iyo. Muli kong hahayaan ang sarili kong makita na may higit pa sa iyo, at isang tao na masusuklian  ang ibibigay ko.

Kung alam mo lang sana kung gaano kahirap ang gagawin ko na pagbitaw sa iyo, pero mas masakit kung patuloy akong aasa sa iyo na malabong may patunguhan pa.

Isa ka sa magagandang bagay na dumating sa buhay ko, ngunit di lahat ng maganda sa aking paningin at di lahat ng aking gustuhin ay nakalaan para sa akin. buhay nga naman...

sana nga tuluyan na akong makabitaw sa iyo...

dahil sa patuloy na paghawak sa iyo ay dahan-dahang nabibitawan ko ang sarili ko...

sana makayanan ko...

at sana kung dumating man ang araw na makita mo ako at mahalin mo, ay handa pa akong maibalik ang susubukan kong bitawan ngayon...

salamat uli...

masaya ako at nakilala kita ngunit ngayon ay panahon na para umusad ang buhay ko na minsan ay umikot lamang sa iyo…

sana makalaya na ako mula sa iyo…

paxenxa pla kung ginulo kita, hangad ko ang kaligayan mo…

dapithapon (march07)             

have you ever been in a situation where you don't know if you should allow yourself to feel, to fall for someone?

you're afraid to allow yourself to fall because you've been hurt so many times before...

you're afraid to take the risk, because you don't know if you can handle getting hurt like before...

you're scared that if you allow yourself to fall for him, he might not catch you...

but at the same time you're thinking that this person might be the one for you...

the one who would take care of you and love you for who you are...

the one who knows your worth...

so confused and so afraid...

should i take the risk?

need help...

kung tatanungin ako ngayon kung masaya na ako, eto ang isasagot ko "YES!!!". y? kc i have a wonderful family, great friends, and i just celebrated my best birthday ever, kung nandun ka nung party sa GOV'T bar malamang alam mo kung bakit ako naging masaya nun. hehehe...

i don't know how long dis feeling of happiness will last kaya namn im trying to enjoy every minute of it.

im happy kc some of my birthday wishes came true.

im happy kc many unexpected things happened...

im happy kc ang daming nakapaligid sa akin na mabubuting tao.

im happy coz nandyan k... khit di mo alam na napapasaya mo ako...

happy ako kc may mga friends ako na naglalagay ng kung ano2 sa ulo ko at patuloy na nag-e-encourage sa ma kabaliwan ko.

natatawa ako sa sarili ko kc minsan di ko napapansin na ngumingiti na lang ako ng di ko namamalayan...

basta masaya ako...